Eigen kracht

Belangenbehartigers worstelen allen met de vraag hoe ze het beste de problemen van hun achterban kunnen oplossen. Grofweg zijn er twee verschillende manieren om de zaken aan te pakken.
De ene manier is de individuele aanpak: iemand vertelt op een spreekuur waar hij of zij mee zit. Vaak heb je dan al een idee waar de schoen wringt en is het probleem binnen een mum van tijd uit de wereld geholpen. Het voordeel hiervan: tijdens het gesprek komen ook andere problemen naar boven. Maar dikwijls zijn er hardnekkige kwesties die niet zo makkelijk zijn op te lossen en waar meer mensen mee te maken hebben, vooral problemen van financiële aard. Hier sta je vaak machteloos tegenover: de hoogte van de uitkeringen wordt immers bepaald in politiek Den Haag. Wil je daar iets aan veranderen, dan moet je dus invloed verwerven in, u raadt het al, politiek Den Haag. Hier beginnen de wegen van diverse belangenbehartigers uit elkaar te lopen. De een vindt dat je je moet aansluiten bij een politieke partij. Maar welke? In ideologisch opzicht is er een duidelijk verschil in maatschappijvisie tussen bijvoorbeeld VVD en SP. Maar dan nog. Keer op keer heeft Den Haag bewezen dat men stelselmatig kiest voor het bedrijfsleven; uitkeringsgerechtigden komen er veelal bekaaid vanaf. Mijn bescheiden mening is dan ook dat uitkeringsgerechtigden zichzelf moeten organiseren. We moeten uitgaan van onze eigen kracht en ons niet afhankelijk maken van anderen, in de hoop dat die onze problemen wel even oplossen.
Vergeet dat maar, we moeten het zelf doen.