Raar volk

Jarenlang mochten we er niet over spreken. Het laatste hardnekkige taboe gedijde goed in onze samenleving. Ondergronds werd gebromd maar in het openbaar werd gezwegen. Sinds een paar jaar is daar verandering in gekomen. De geest is uit de fles. We mogen nu zeggen wat we van ze vinden. Persoonlijk voel ik me ook bevrijd. Alles wat ik toen dacht, kan ik nu  opschrijven zonder enig gevaar, zonder dat ik beticht word van de meest vreselijke denkbeelden. Ik ben echt niet tegen hen… maar verdomme, het wordt nu toch wel eens tijd dat ze zich gaan aanpassen. Onze normen en waarden omarmen.
Vroeger, toen je er nog niet vrijuit over mocht spreken, vond ik het al een raar volk. Ik was zeker niet de enige. De meeste mensen die ik sprak, vonden dat ook. Sommige smeedden zelfs plannen om er wat aan te doen. Daar bleef ik ver van. Goed, er moesten er niet nog meer bijkomen en het liefst had ik gewild dat de meesten onze fraaie stad subiet zouden verlaten. Maar repressie, nee dat niet. Hoe je ook over ze denkt: het blijven toch mensen.
Als het even kan, trekken ze zich niets van onze regels aan. ‘Het zit in hun cultuur’, hoor ik dan vaak. Ja, dat zal wel, maar het is toch niet normaal dat ze onze openbare ruimte kapen om een tuintje aan te leggen, zomaar dakterrassen bouwen en niet de vereiste twee meter tussenruimte in acht nemen. Woonbootbewoners doen net alsof regels niet voor hen gelden.
Uit onderzoek blijkt ook dat ze ten opzichte van vaste wal-bewoners beduidend meer afval in het water lozen, vaker in aanvaring komen met de politie en daarbij ook nog eens allerlei figuren van bedenkelijk allooi voorzien van een onderduikadres. Komt allemaal omdat ze zich ooit gevestigd hebben onder een stevig verankerd gedoogbeleid. Dat gedogen ettert tot op de dag van vandaag door. Sinds 1993 is die wanorde wel enigszins gereguleerd maar van echte aanpassing is nooit sprake geweest. Het blijft toch een apart volk met hun wiettuintjes, verloederde boten en drijvende tuinen waar ongedierte welig tiert.
Het is nu mooi geweest. Geen boot er mee bij en zij die daarop wonen dienen te integreren. Als je in de stad wilt wonen, moet je toch ook met stadsbewoners om kunnen gaan. Anders verwilderst de stad in rap tempo.

Richard Nadort is als distributeur werkzaam bij MUG Magazine en geeft regelmatig zijn opinie over kwesties in het nieuws of gewone zaken die hem zijn opgevallen