Koffie, drank en pillen

,,We kunnen over een verlofregeling gaan praten als we eerst samen een nieuw traject hebben bepaald waarin je kunt werken aan je verslavingsproblematiek”, zegt de hulpverlener. ,,Ik wil niet in een traject!” roept de man en loopt naar de deur. ,,Slaap lekker”, roept de hulpverlener hem nog achterna. ,,Dat maak ik zelf wel uit!” schreeuwt de man.
,,Groot gelijk!” zeg ik uit de grond van mijn hart tegen de televisie. Die hulpverlener ergert me. Hij zit er zo zakkig bij, hij gebruikt dat verschrikkelijke hulpverlenersjargon en intussen is hij gewoon de almachtige die die meneer zijn drank en vrijheid afpakt.
Niet in elk ziek mens zit een gezond mens. Dat blijkt ook bij de aftiteling van deze documentaire: de man heeft kort na de opname zelfmoord gepleegd.
De schepping is onvolmaakt. Het leven is niet zo leuk. Goddank zijn er koffie, drank en pillen die ons een beetje de dag door kunnen helpen.

Ik heb altijd gedacht dat ik niet verslavingsgevoelig was, tot ik kennismaakte met slaappillen. Binnen de kortste keren was ik door de voorgeschreven hoeveelheid heen en ging ik naar de dokter voor een nieuw recept. Ik zette me schrap. Nu zou de dokter me natuurlijk gaan uitleggen hoe fijn het voor mij zou zijn als ik geen pillen nodig had. Maar niemand moet mij voorschrijven wat ik moet vinden en willen. Ik vond die pillen heerlijk en ik wilde er zo veel mogelijk!
Het loopt anders. Dokter Jansen kijkt me met zijn blauwe ogen vriendelijk aan. ,,Toen ik nog een jong doktertje was, wilde ik iedereen van de pillen afhelpen”, zegt hij. ,,Maar daar ben ik anders over gaan denken. Ik geef de apotheek strikte orders dat je er elke maandag twee mag komen halen. Afgesproken?”
Afgesproken. De dokter heeft gelijk. Hij moet de touwtjes strak in handen houden, want ik kan het niet. Dit is een volmaakte oplossing. Elke maandag legt de assistente twee pilletjes in mijn uitgestoken hand en dans ik naar huis. Eén keer geeft een invaller me per abuis een heel pakje mee. Zonder een spier te vertrekken pak ik het aan en heb een heerlijke maand vol pillen.
Hadden we die meneer die zo graag wilde zuipen niet een klein kamertje ter beschikking kunnen stellen waar hij elke dag een paar flessen achterover mocht slaan en z’n roes uitslapen?