Accuutje opladen en scheuren maar!

Lichtjes beweeg ik mijn rechterhand naar beneden. Ik kijk nog even goed om me heen en zet m’n voeten op de plank van mijn kekke Qwic. Nu kan mijn rechterhand bijna niet verder naar beneden en licht zoemend spuit ik weg.

Snel en zonder geluid van A naar B. Welkom in de wereld van de elektrische scooter. Ik reis veel door de stad en doe daarnaast ook graag de regio aan. Mezelf verplaatsen doe ik dan bij voorkeur
met het openbaar vervoer, de fiets of de auto. Aan een scooter had ik eigenlijk nog nooit gedacht, laat staan een elektrische. Totdat een collega me niet zo langeleden bijkans van de sokken reed met
diens vuurrode Qwic. Meestal hoor je zo’n ding wel aankomen, maar dat was bij deze mooi niet het geval. Zijn tweewieler was namelijk elektrisch aangedreven.Een regelrechte silent killer dus.
Voordeel van dit soort scooters: ze zijn zeer goedkoop in gebruik. En voor de snelheidsduivels onder ons: ook deze elektrieke variant valt uitstekend op te voeren tot je er een duizelingwekkende noodgang mee bereikt. Makke is wel de oplaadtijd van de accu: tussen de vijf en acht uur. Mijn collega vond het wel wat voor mij, zo’n vuurrode Qwic en hij bood me de zijne een paar dagen te leen aan.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik niet bepaald beschik over het tweewielig motorvoertuigen-‘gen’. Eng vind ik het. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Enigszins nerveus haalde ik het apparaat op en na een korte uitleg tufte ik de straat uit. Langzaam natuurlijk, verrekte langzaam. Maar na kwartiertje reed ik al als een bezetene door de stad. Tip: snel optrekkenis niet verstandig. Want dat zuipt energie en dan is je batterij in no time leeg. Het opladen kost ongeveer veertig cent aan stroom per keer; ten opzichte van een op benzine rijdend exemplaar is dat een groot financieel voordeel. Groot financieel nadeel: de aanschafprijs. Deze Qwic kost nieuw namelijk, schrik niet, maar liefst 3.200 euri. Yikes! Die gaan we dus niet kopen. Ben je bescooterd. Nee: wij húren er een, al dan niet elektrisch. Dat is mogelijk bij bijvoorbeeld de NS – hier in de hoofdstad op diverse stations,zoals Amsterdam Amstel. Handig, zeker wanneer de treinen weer eens uitvallen wegens een niet voorziene hittegolf (of welke flauwe smoes ProRail ook moge verzinnen). Je moet wel abonnee worden voor een tientje per jaar. Kosten voor een etmaal zijn vervolgens €15,-. Een andere optie is Amsterbike: een scootertje huren van negen tot zes kost hier €35,-. Europcar is ook een mogelijkheid. Ja, doorgaans doen deze gasten in auto’s, maar scooters verhuren ze eveneens.
En wel voor €15,- per dagdeel. Nog steeds een berg geld, maar toch nog altijd een stuk goedkoper dan met twee personen een hoofdstedelijke ov-kaart voor drie dagen aanschaffen. Dus krijg
je die vakantieliefde uit Playa del Pesetas of Costa Pecunia over de vloer voor een lang weekend, dan scheur je met z’n tweeën door Amsterdam voor eeprikkie. Hou je nog geld over voor een
pretpakket van de Condomerie.

Frederik Nijmeijer