Augustus 2011

Anders Behring Breivik heeft 68 onschuldige jonge mensen de dood ingejaagd. Omdat ze lid waren van de Noorse sociaal-democratische partij. Breivik haat sociaal-democraten (PvdA), zoals hij moslims haat.

Geen jihadistische terreuraanslag, geen gestoorde lone wolf à la Volkert van der G. of Mohammed B., die het gemunt hadden op in hun ogen verachtelijke of gevaarlijke individuen, geen Rote Armee-achtige aanslag op machthebbers. Elke aanslag is verwerpelijk, die op Pim Fortuyn niet minder dan die op Theo van Gogh, de jihadistische aanslagen in New York, Madrid, Mumbai en Marrakech niet minder dan de koelbloedige moordpartij op het Oslose eiland Utøja. Maar schokkender dan welke recente terreuractie ook, is de volslagen lafhartigheid van de massa-executie in het jeugdkamp. Het doel was geen symbool van de macht (Twin Towers), geen ‘vijand’, zelfs geen willekeurige menigte – jihadisten kiezen meestal ‘eigen volk’, mede-moslims als slachtoffer uit om angst (terreur) te zaaien. Breivik koos deze jonge mensen omdat zij in zijn ogen een verwerpelijke gedachte aanhingen, die van de tolerante, geïnternationaliseerde, multiculturele samenleving. Een van zijn voorbeelden is Geert Wilders, met zijn haatzaaiende propaganda tegen moslims en alles wat links is. Natuurlijk keurt Wilders de massamoord in Oslo af. Maar wanneer aanvaardt hij de consequenties van zijn ultra-rechtse gedemoniseer, van zijn anti-politiek? Dito zijn vrienden in het gedoogkabinet. De vergelijking die historicus Thomas von der Dunk van PVV, CDA en VVD niet mocht maken klopt. De parallellen tussen nu en toen zijn legio, in toon en boodschap. Na bijna een eeuw is Europa weer in de ban van een ideologie die frustratie oogst en dood en verderf zaait. [Joop Lahaise, hoofdredacteur MUG Magazine]