‘In bad met je pony vind ik niet gezond’

Eynav Goldbach is bezeten van My Little Pony. Stad en land struint ze af op zoek naar een nieuwe of zeldzame pony. Met kerstmis in aantocht is ze druk doende met het pony-kerstlijstje van een Duitse kennis.  

De etagewoning van Eynav Goldbach (34) wordt bevolkt door meer dan 1.000 My Little Pony’s die haar op ieder gewenst moment rust en genot geven. In deze wereld van pastel, liefelijke zoetheid en proper plastic zwaait zij vol hartstocht de scepter. Een van haar kamers is ingericht met poppenhuisjes waar honderden pony’s net als mensen wonen, slapen, eten en in bad gaan. ,,Als ik naar binnen stap word ik vrolijk. Alle zorgen glijden onmiddellijk van me af als ik die kleurenpracht zie”, legt Goldbach uit.

My Little Pony van de Amerikaanse speelgoedfabrikant Hasbro bestaat uit verschillende generaties speelgoedpony’s. Elk paardje heeft zijn eigen kenmerken zoals kleur en symbolen. Uren kan Goldbach doorbrengen tussen haar paardjes. ,,Soms kijk ik alleen maar en bewonder hun gladde manen. Of ik snuffel in vakliteratuur. Ik vraag me dan af welke pony ik graag nog wil hebben, of hoe ik een favoriet nog mooier kan optutten. Het is een echte doe-plek waar ik druk ben met alles fijn en goed neer te zetten.”

Waar veel meisjes in de loop van hun tienertijd My Little Pony voorgoed vaarwel zeggen heeft Goldbach de paardjes op haar 23e opnieuw omarmd. ,,Voor mezelf heb ik daar twee verklaringen voor. Ik ben om te beginnen dol op paardrijden. Verder ben ik op jonge leeftijd uit huis gegaan om daarna een snelle spurt naar volwassenheid te maken. Van mijn jeugd heb ik weinig kunnen genieten. Mijn pony’s zijn misschien een soort compensatie voor een verloren kindertijd.”

Soms doen mensen lacherig als ze over haar passie vertelt. ,,Met ongeloof wordt er dan gereageerd. Ze denken dat je niet serieus bent.” Dat het Goldbach menens is, blijkt wel wanneer ze ziet dat de pony’s bij sommige mensen ‘stof vergaren’. Voor haar is dit een gruwelijk schouwspel. ,,Ze staan er gewoon maar zonder dat iemand er nog een poot naar uitsteekt.” Om met lichte ergernis in haar stem verder te gaan: ,,Als ik dat zie denk ik: doe ze weg!”

Háár paardjes hoeven daarentegen niet te klagen over gebrek aan aandacht. ,,Ik verzorg ze met een stoffer of struisvogelveren. Soms geef ik ze een persoonlijke wasbeurt met een spons, water en zeep, of lekker met shampoo. Voor hardnekkige vlekken gebruik ik nagellakremover en aceton.”
Vuil aan de binnenkant neemt Goldbach doorgaans voor lief. ,,Sommige eigenaren rukken de kop er af om vlekken uit te koken. Ook zijn er mensen die met hun pony in bad gaan. Ik vind dat echt niet gezond hoor. Rond hun kont zit namelijk een ijzeren ring waardoor staartroest ontstaat.”

Ondanks de grote liefde waarmee de pony’s worden verzorgd, ziet Goldbach ze niet als haar eigen kinderen. ,,Het zijn geen levende wezens, zoals een hond of een kat. Ik hoef er dus niet voor te zorgen dat ze te eten krijgen. Als ik wil kan ik ieder moment de deur achter me dichttrekken zonder rekening met mijn pony’s te hoeven houden.”

Goldbach maakt veel werk van haar speurtocht naar nieuwe en zeldzame pony’s. Ze bezoekt vlooienmarkten, de vrijmarkt op Koninginnedag, ruilbeurzen en zit met gelijkgestemden op internationale fora en pony-communities. In een webshots-album kan iedereen haar paardencollectie bewonderen. Als lid van de Engelse My Little Pony-gemeenschap was ze laatst in Brighton.
,,Je loopt met duizenden liefhebbers door een feestlijk versierde hal met aan de muren grote poster-pony’s. We spelen spelletjes, kletsen heel wat af en we wisselen de laatste nieuwtjes uit. Natuurlijk probeert iedereen zijn ‘afdankertjes’ voor een mooi paardje te ruilen.” Ze voegt er nog aan toe: ,,Je komt daar niet alleen vrouwen tegen, ook mannen. Negen van de tien keer zijn het homo’s.”

Omdat Goldbach werkloos is en als vrijgezel geen partner heeft om centen op tafel te leggen, heeft ze maanden zuinig moeten leven om de oversteek naar Engeland te kunnen maken. De reis pakte voor haar goed uit. Zwaar beladen met nieuwe paardjes en attributen als kammetjes, spiegeltjes en speeltjes kwam ze terug. Haar honger naar nog een vurig ros is hiermee nog altijd niet gestild.

Met kerstmis voor de deur is de Duitse pony-community met de jaarlijkse kerstruil begonnen. ,,Een verzamelaar heeft net haar kerstwensenlijstje naar me gestuurd. Ik ga eerst kijken of er iets uit mijn eigen ruilcollectie tussen zit. Pony-vriendinnen vraag ik vervolgens of zij iets hebben. Ook stap ik naar de speelgoedwinkel.” Voor maximaal tien euro mag ze kopen. ,,Naast pony’s is het de bedoeling om iets extra’s zoals snoep of een kleinigheid mee te sturen. Samen met een kerstkaart worden alle spullen in kerstpapier gewikkeld. Op kerstavond pak ik mijn eigen doos met kerstwensen uit.”

Zelf heeft Goldbach niet veel met de kerstgedachte omdat ze Joods is. Een kerststalletje vol met pony’s zal ze daarom zeker niet neerzetten. Wel heeft ze een My Little Pony kerstsok om cadeautjes in te doen en paardjes met een rode muts, witte rand en pompom. ,,Ik vind ze mooi en leuk, maar emotioneel laten ze me koud. Geef mij dan toch maar liever een kerstdiner.”

[Marcel Schor Mug Magazine December 2011 | Foto: Eynav Goldbach vertelt met passie over haar verzameling speelgoedpony’s. Foto: Sandra Hoogeboom]