Tim en Shakira van Homeservice Foto: Michel Hobbij

Vrijwilligers met een psychische beperking klussen voor lotgenoten. Dat is het idee achter Homeservice Amsterdam: elkaar de helpende hand toesteken.
Cornelis van den Berg kijkt verrast op als twee mensen van Homeservice Amsterdam de trap op komen stommelen naar zijn etage in de Pijp. Homeservice komt het net herstellen dat duiven van zijn balkon moet weren. ,,Ik weet van niks”, zegt Van den Berg. ,,Dat zal Maatschappelijk Werk wel geregeld hebben. Maar ik ben blij dat dat net gemaakt wordt. De duiven komen er nu onderdoor en schijten de boel onder. Ik jaag ze wel weg en dan vliegen ze naar het Okura Hotel. Daar is meer te halen dan bij mij, maar ze komen altijd terug.”

Cor van den Berg is 71 en heeft het niet makkelijk: een paar jaar geleden kreeg hij een hersenbloeding. Het klusje met het duivennet hebben Shakira en Tim in een half uur geklaard en nu praten ze even na. Cor is blij met het bezoek. Hij komt nog maar zelden zijn huis uit en de aanloop houdt niet over. Toch is Van den Berg een onderhoudende prater. Hij heeft zich zijn hele leven de ‘pestpleuris’ gewerkt als chauffeur van een theatergezelschap en als matroos op de grote vaart. Als het over varen gaat, spitst Tim (53) zijn oren. Hij heeft zijn hele leven gevaren bij verschillende rederijen. Nu gaat het gesprek alleen nog maar over varen: de grote en kleine vaart. Tim – aan achternamen doen ze niet bij Homeservice – weet er alles van: ,,Van varen gaat mijn hart sneller kloppen; ik heb zout bloed. Het was geweldig, maar toen die containerschepen kwamen verdween de romantiek.” In 2003 brak Tim zijn been en hield het varende bestaan op. Hij is nu een half jaar vrijwilliger bij Homeservice en dat bevalt hem uitstekend. ,,Ik doe het drie dagen in de week en dat geeft regelmaat. Nu kom ik niet meer in de verleiding de kroeg in te duiken. Daar raak je niet alleen je geld kwijt maar ook je gezondheid.”

‘De vraag is groter dan we nu aankunnen’

Ondertussen heeft Shakira gebeld met het kantoor met de vraag waar ze moeten zijn voor de volgende klus. Die is bij mevrouw Majid in de Staatsliedenbuurt. Dat is serieuzer werk dan een duivennet spannen. Mevrouw Majid woont met haar vier dochters in een nieuwbouwflat. Haar man is vorig jaar overleden aan een slopende ziekte. Het hele gezin heeft een zware tijd doorgemaakt. Nu moet het huis gereorganiseerd worden. Mevrouw Majid, die zelf ook met gezondheidsproblemen kampt, wil haar slaapkamer naast de woonkamer. Daar moet laminaat op de vloer en de wanden moeten geschilderd. Tim is naar huis en zijn plaats is ingenomen door Rolf (41) Hij werkt nog maar zes weken als vrijwilliger bij Homeservice. Daarvoor was hij begeleider in een TBS-kliniek, een zware baan: ,,Elke dag bedreigingen en agressie. Ik kwam steeds doodmoe thuis. Het was een beetje te heftig.” Rolf is nu in therapie. Een voorwaarde is dat hij minimaal één dag in de week werkt. Dus solliciteerde hij als vrijwilliger bij Homeservice. Als zijn therapie is afgelopen gaat hij weer een betaalde baan zoeken.

Shakira (42) is geen vrijwilligster; ze heeft al drie jaar een betaalde baan als voorvrouw bij Homeservice. Ze begeleidt de vrijwilligers tijdens de klussen. Klussen kan ze als de beste. Dat heeft ze geleerd in de zes jaar dat ze in een doehetzelfzaak werkte. Behalve klussen moet je ook met de vrijwilligers kunnen omgaan en dat is toch een apart slag mensen. Shakira: ,,Dat kun je niet leren. Dat heb je of heb je niet. Ik ben zelf in therapie geweest en daardoor zijn hun problemen mij niet vreemd.” Het gesprek wordt onderbroken door de herrie van de decoupeerzaag, waarmee Rolf aan de slag gaat. Shakira en hij gaan het laminaat leggen. Joost Slis, de bedrijfsleider van Homeservice, zit achter zijn bureau op het kantoor van Homeservice in de Derde Schinkelstraat in Amsterdam-Zuid. ,,Mensen met een psychische of psychiatrische stoornis hebben vaak geen vrienden of familie die ze kunnen vragen om te helpen met de klusjes in en rond het huis. Wij zijn dan die goeie buurman of handige zwager. Onze vrijwilligers horen tot dezelfde groep als de klanten. Lotgenoten helpen elkaar; dat is het idee. Voor onze klanten is dat heel prettig. Ze hoeven niks uit te leggen. Ons specialisme bestaat er vooral in dat wij extra aandacht geven aan de klant. Wat wil die precies? Dat is niet altijd even snel duidelijk. Wij kunnen in samenspraak met de klant bekijken wat reëel is en wat niet.

We zijn geen professionals – loodgieterswerk doen we bijvoorbeeld niet. Meestal is het schilderen, behangen, lampen ophangen of kastjes van Ikea in elkaar sleutelen. Daarnaast verlenen we ook andere hand- en spandiensten zoals opruimen, de papierwinkel ordenen of boodschappen doen.”
Homeservice Amsterdam is een serieus bedrijf. In 2011 is er 9.000 uur geklust voor 445 unieke klanten. Vijftig vrijwilligers werken geregeld mee en nog een tiental komt zo nu en dan meehelpen. Er is duidelijk behoefte aan de lotgenoten-klussendienst. ,,De vraag is groter dan we nu aankunnen. Ik zou de dienstverlening graag uitbreiden”, zegt Slis, ,,maar daar is meer geld voor nodig en dat zit er nu even niet in.”

[Toine Graus | Foto: Michel Hobbij]

In het begrotingsakkoord dat CDA, VVD, GroenLinks, D66 en ChristenUnie sloten, was de  omstreden huishoudtoets al geschrapt met ingang van 2013.
In de vanochtend gehouden raadscommisievergadering Werk en Inkomen kon wethouder Van Es melden dat de staatssecretaris met spoed een wetswijziging voorbereidt om de huishoudtoets in te trekken met terugwerkende kracht (de wet ging 1 januari 2012 in). 

Nu de gemeente Amsterdam de toets niet meer uitvoert, hebben uitkeringsgerechtigden die per 1 juli getoetst zouden worden er geen last meer van.
SP-raadslid Maureen van der Pligt wilde van wethouder Van Es weten hoeveel mensen er sinds 1 januari 2012 al door ‘deze idiote maatregel’ zijn getroffen. Van Es kon dat niet precies zeggen: “Het valt wel mee. 71 mensen die onder de regeling vallen hebben een uitkering aangevraagd, maar daar zitten ook mensen bij die uiteindelijk van een uitkering afzien.”
GroenLinks-raadslid Jan Hoek wilde weten of wethouder Van Es nog een rekening naar Den Haag gaat sturen ‘voor het opruimen van de rotzooi.‘  Van Es antwoordde dat dat ‘zeker onderwerp van gesprek is tussen ons en het ministerie.’
Ze voegde er aan toe dat iedereen die met de huishoudtoets te maken heeft, door de gemeente zal worden geïnformeerd.

Martine en Louise:'Hoezo wil Asscher de Wallen 'opwaarderen'?' foto: Sandra Hoogeboom

Louise en Martine Fokkens hebben een halve eeuw op de Wallen doorgebracht. Hun bewogen leven wordt belicht in de documentaire Ouwehoeren, binnenkort op tv. De zussen schreven eveneens een boek over hun jaren in het rode licht. ‘Naar de hoeren gaan, dat hoort toch gewoon bij een man.’

Koopzondag op de Dappermarkt. Café De Nieuwe Stek heeft Martine en Louise uitgenodigd om hun boek te signeren. Als Martine het café betreedt, rijdt Louise nog rondjes in de buurt – op zoek naar een parkeerplek. Als ze eindelijk binnen is, moet ze even stoom afblazen. ,,Twee keer had ik bijna een plekkie gevonden, dook er iemand in. Maar ik dacht: ach, laat ik maar niet knokken vandaag.” Terwijl Martine op het raam tikt, alsof ze haar hele leven niet anders heeft gedaan, meldt zich een vrouw aan hun tafeltje die het boek aan haar man wil geven. ,,Is het een kanjer?”, vraagt Louise. De vrouw knikt. ‘Voor mijn kanjer Raymond, rode oortjes gewenst’, schrijft Louise in het boek. De deur zwaait open, een jolige Amsterdammer ziet de dames en roept: ,,Hebben jullie nog niet genoeg verdiend?!” Louise, ad rem: ,,Heb je ons boek al? Het is echt origineel, alles op waarheid berust.” Ze knipoogt tegen de verslaggever: ,,Je moet ze aanpakken, die kerels.” Als ik de plannen van wethouder Asscher en de zijnen ter sprake breng – de wethouder wil vrouwenhandel en andere criminaliteit op de Wallen bestrijden – reageert Louise als een blazende kat: ,,Wat is het een stelletje beschuiten, zeg! Ze kunnen toch gewoon de misdaad aanpakken? Daar hoeven ze ons toch niet voor weg te sturen? En hoezo wil hij de Wallen ‘opwaarderen’? Het enige dat ze kunnen bedenken is een duur restaurant bij het Oudekerksplein. En de coffeeshop daar moet alleen maar weg om plaats te maken voor kouwe kak.” ,,En dan nog wat”, fulmineert ze, ,,er zijn ook vrouwen die maar twee of drie avondjes in de week achter de ramen zitten. Wie heeft daar nu last van? Zij worden straks de dupe, net als de mannen die naar die vrouwen gaan. Ik sprak laatst een paar heren die regelmatig de Wallen bezoeken. Die voorspellen dat het aantal aanrandingen zal toenemen. Naar de hoeren gaan, dat hoort toch gewoon bij een man.”

‘Ik zei tegen Martine: we gooien ’m op bed en gaan op hem zitten, kan-ie geen kant meer op’

Begin bij de gezusters ook niet over de Oost-Europese meiden die de Wallen hebben overgenomen: ,,Die meiden hebben me toch kapsones! Ze groeten je niet, hebben écht schijt aan je.” En dan Zuid-Amerikaanse jongedames, die zó een visum krijgen voor drie maanden… ,,Een Nederlandse vrouw in de bijstand die een gezin heeft en wat wil bijverdienen: dát mag niet van de overheid. Laatst vroeg een toerist me waarom er geen Hollandse meiden achter de ramen zitten. Zo ver is het al gekomen.” Om de aandacht te verleggen vraag ik waarom ze aan de documentaire Ouwehoeren hebben meegewerkt. Daar kunnen ze kort over zijn: ,,Ons hele leven zijn we uitgescholden. We werden veroordeeld door de onwetendheid van de mensen. Dus toen ze over ons een film wilden maken, zeiden we: nou, vooruit dan maar.” Ze hebben er geen moment spijt van gehad. ,,We hebben ons rot gelachen bij Paul de Leeuw. Hij had zich als vrouw verkleed en omdat het crisis was, moesten wij hem leren pezen. Ik zei tegen Martine: we gooien ’m op bed en gaan op hem zitten, kan-ie geen kant meer op. Maar die kerel is oersterk!” ,,Verder hebben we vooral leuke reacties op de film gehad. We wonen in IJmuiden en daar zijn ze nogal stug, maar toen de film uit was, zei iemand tegen ons: ‘Wat leuk, we hebben jullie op tv gezien. Onze tante zat ook in die business.’

Vanmiddag nog kwamen we een oma met haar twee kleindochters tegen. ‘Wat leuk’, riepen die meiden, ‘onze oma heeft het vroeger ook gedaan!’ Dat komt allemaal los.” Martine: ,,En gisteren zei een vrouw tegen me: ‘Ik heb dat werk altijd willen doen, maar ik heb het nooit gedurfd. Oh, ik heb zo veel respect voor jullie.’ Nou, zei ik, je mag wel een keertje mee hoor. Maar dat was een geintje natuurlijk.” In de documentaire vertellen de dames dat de meeste mannen niet voor een wip komen. Waarvoor dan wél? ,,Voor de ontspanning,” zegt Louise. ,,Sommige mannen hebben zoveel zorgen, daar hoef je alleen maar naast te gaan liggen. Die jongens hebben gewoon geen kracht meer om te wippen. Voor hen is het intieme samenzijn belangrijker. De prostituees van nu forceren de boel; na tien minuten sta je weer buiten. Ze maken geen praatje. En ze denken dat ze goed bezig zijn als een man op ze springt, maar een man is toch geen kip die erop vliegt. Het is een mens.” ,,Waar we het meeste plezier aan hebben beleefd? Dat we door de mannen worden gerespecteerd. Je krijgt wel ’ns een cadeautje. Maar ook de saamhorigheid bij de vrouwen onderling was groot. Er werd op elkaar gelet. Tegenwoordig gunnen ze je het licht in de ogen niet, maar vroeger waarschuwde je elkaar als je een vaste klant van iemand zag lopen.” Martine: ,,En de stouterdjes, hè. Daar vertel ik in de film ook over. Neem nou die kerel die, als hij bijna op zijn hoogtepunt is, roept: ‘Mevrouw, maak me dood, maak me dood!’ Dan wil hij dat je ’m bij z’n strot beetpakt. De eerste keer schrik je je de kolere, maar ik ben er nu wel aan gewend. En dan begint hij héél hard te lachen: ‘Oh, wat ben ik gek, hè?’ Ja, je blijft gek, zeg ik dan. En dan beginnen we te lachen.”

,,Waar we van balen? Toeristen die stomdronken langslopen en stom zitten te lachen. Je zit er om wat te verdienen, maar zij versjteren je business. Ze jagen je goede klanten weg. Dan denk ik: verdomme, daar gaat mijn klant!” Naast de documentaire heeft ook het hilarische boek dat Martine en Louise over hun leven schreven de tongen losgemaakt. ,,Mannen en vrouwen praten er nu veel meer over”, vertelt Louise. Zien vrouwen hen als bedreiging? ,,Nee hoor, zo’n man kan beter naar een prostituee gaan dan er een vriendin bij nemen, want dan ben je hem kwijt.” Hoe heeft de tweeling het vijftig jaar volgehouden? ,,We verstaan ons vak en we hebben respect voor die mannen. Heb je dat niet, dan neem je ze in de malinoopzondag op de Dappermarkt. Café De Nieuwe Stek heeft Martine en Louise uitgenodigd om hun boek te signeren. Als Martine het café betreedt, rijdt Louise nog rondjes in de buurt – op zoek naar een parkeerplek. Als ze eindelijk binnen is, moet ze even stoom afblazen. ,,Twee keer had ik bijna een plekkie gevonden, dook er iemand in. Maar ik dacht: ach, laat ik maar niet knokken vandaag.” Terwijl Martine op het raam tikt, alsof ze haar hele leven niet anders heeft gedaan, meldt zich een vrouw aan hun tafeltje die het boek aan haar man wil geven. ,,Is het een kanjer?”, vraagt Louise. De vrouw knikt. ‘Voor mijn kanjer Raymond, rode oortjes gewenst’, schrijft Louise in het boek. De deur zwaait open, een jolige Amsterdammer ziet de dames en roept: ,,Hebben jullie nog niet genoeg verdiend?!” Louise, ad rem: ,,Heb je ons boek al? Het is echt origineel, alles op waarheid berust.” Ze knipoogt tegen de verslaggever: ,,Je moet ze aanpakken, die kerels.” Als ik de plannen van wethouder Asscher en de zijnen ter sprake breng – de wethouder wil vrouwenhandel en andere criminaliteit op de Wallen bestrijden – reageert Louise als een blazende kat: ,,Wat is het een stelletje beschuiten, zeg! Ze kunnen toch gewoon de misdaad aanpakken? Daar hoeven ze ons toch niet voor weg te sturen? En hoezo wil hij de Wallen ‘opwaarderen’? Het enige dat ze kunnen bedenken is een duur restaurant bij het Oudekerksplein. En de coffeeshop daar moet alleen maar weg om plaats te maken voor kouwe kak.” ,,En dan nog wat”, fulmineert ze, ,,er zijn ook vrouwen die maar twee of drie avondjes in de week achter de ramen zitten. Wie heeft daar nu last van? Zij worden straks de dupe, net als de mannen die naar die vrouwen gaan. Ik sprak laatst een paar heren die regelmatig de Wallen bezoeken. Die voorspellen dat het aantal aanrandingen zal toenemen. Naar de hoeren gaan, dat hoort toch gewoon bij een man.” Begin bij de gezusters ook niet over de Oost-Europese meiden die de Wallen hebben overgenomen: ,,Die meiden hebben me toch kapsones! Ze groeten je niet, hebben écht schijt aan je.” En dan Zuid-Amerikaanse jongedames, die zó een visum krijgen voor drie maanden… ,,Een Nederlandse vrouw in de bijstand die een gezin heeft en wat wil bijverdienen: dát mag niet van de overheid. Laatst vroeg een toerist me waarom er geen Hollandse meiden achter de ramen zitten. Zo ver is het al gekomen.”

Om de aandacht te verleggen vraag ik waarom ze aan de documentaire Ouwehoeren hebben meegewerkt. Daar kunnen ze kort over zijn: ,,Ons hele leven zijn we uitgescholden. We werden veroordeeld door de onwetendheid van de mensen. Dus toen ze over ons een film wilden maken, zeiden we: nou, vooruit dan maar.” Ze hebben er geen moment spijt van gehad. ,,We hebben ons rot gelachen bij Paul de Leeuw. Hij had zich als vrouw verkleed en omdat het crisis was, moesten wij hem leren pezen. Ik zei tegen Martine: we gooien ’m op bed en gaan op hem zitten, kan-ie geen kant meer op. Maar die kerel is oersterk!” ,,Verder hebben we vooral leuke reacties op de film gehad. We wonen in IJmuiden en daar zijn ze nogal stug, maar toen de film uit was, zei iemand tegen ons: ‘Wat leuk, we hebben jullie op tv gezien. Onze tante zat ook in die business.’ Vanmiddag nog kwamen we een oma met haar twee kleindochters tegen. ‘Wat leuk’, riepen die meiden, ‘onze oma heeft het vroeger ook gedaan!’ Dat komt allemaal los.” Martine: ,,En gisteren zei een vrouw tegen me: ‘Ik heb dat werk altijd willen doen, maar ik heb het nooit gedurfd. Oh, ik heb zo veel respect voor jullie.’ Nou, zei ik, je mag wel een keertje mee hoor. Maar dat was een geintje natuurlijk.” In de documentaire vertellen de dames dat de meeste mannen niet voor een wip komen. Waarvoor dan wél? ,,Voor de ontspanning,” zegt Louise. ,,Sommige mannen hebben zoveel zorgen, daar hoef je alleen maar naast te gaan liggen. Die jongens hebben gewoon geen kracht meer om te wippen. Voor hen is het intieme samenzijn belangrijker. De prostituees van nu forceren de boel; na tien minuten sta je weer buiten. Ze maken geen praatje. En ze denken dat ze goed bezig zijn als een man op ze springt, maar een man is toch geen kip die erop vliegt. Het is een mens.” ,,Waar we het meeste plezier aan hebben beleefd? Dat we door de mannen worden gerespecteerd. Je krijgt wel ’ns een cadeautje. Maar ook de saamhorigheid bij de vrouwen onderling was groot. Er werd op elkaar gelet. Tegenwoordig gunnen ze je het licht in de ogen niet, maar vroeger waarschuwde je elkaar als je een vaste klant van iemand zag lopen.” Martine: ,,En de stouterdjes, hè. Daar vertel ik in de film ook over. Neem nou die kerel die, als hij bijna op zijn hoogtepunt is, roept: ‘Mevrouw, maak me dood, maak me dood!’ Dan wil hij dat je ’m bij z’n strot beetpakt. De eerste keer schrik je je de kolere, maar ik ben er nu wel aan gewend. En dan begint hij héél hard te lachen: ‘Oh, wat ben ik gek, hè?’ Ja, je blijft gek, zeg ik dan. En dan beginnen we te lachen.” ,,Waar we van balen? Toeristen die stomdronken langslopen en stom zitten te lachen. Je zit er om wat te verdienen, maar zij versjteren je business. Ze jagen je goede klanten weg. Dan denk ik: verdomme, daar gaat mijn klant!” Naast de documentaire heeft ook het hilarische boek dat Martine en Louise over hun leven schreven de tongen losgemaakt. ,,Mannen en vrouwen praten er nu veel meer over”, vertelt Louise. Zien vrouwen hen als bedreiging? ,,Nee hoor, zo’n man kan beter naar een prostituee gaan dan er een vriendin bij nemen, want dan ben je hem kwijt.” Hoe heeft de tweeling het vijftig jaar volgehouden? ,,We verstaan ons vak en we hebben respect voor die mannen. Heb je dat niet, dan neem je ze in de maling. Wij nemen de tijd; geven waar voor je geld. Anders komen ze niet terug. Nee, ze moeten tevreden de deur uit gaan.”

In hun boek beschrijven Martine en Louise onder meer dat de Stille Omgang een zegen is – al die mannen die zich uit de religieuze processie losmaken om naar de meisjes in het rode licht te verdwijnen, dat moet een grappig gezicht zijn. Louise knikt: ,,Wij zaten destijds op de Oudezijds en dan zag je er weer één een steegje in vliegen waar de meisjes zaten. Het waren makkelijke klanten. Ze legden vlot wat neer, want ze moesten snel weer terug naar de stoet.” Zouden ze het weer doen als ze opnieuw konden beginnen? Louise: ,,Ik denk het wel; we hebben er geen spijt van. Onze klanten zijn mét ons oud geworden. Daarom vinden we het ook belachelijk dat het kamertjesverhuurbedrijf bij ons in de buurt geen peeskamers aan oudere vrouwen verhuurt. Dat klopt toch niet! Vroeger zaten er alleen maar oudere vrouwen; daar was vraag naar. Wij hebben het vak ook van oudere dames geleerd. Dan vroeg ik: die kerel zegt zus of zo, waar moet ik op letten? En we hadden veel humor en gein onder elkaar.” Martine wendt zich tot haar tweelingzus. ,,Herinner jij je Wies nog, die over het deurtje hing? Nou, die had af en toe nog meer volk dan wij. Ze was over de tachtig, maar ze had klanten die jonge meiden als wij niet eens kregen. Dus we kunnen nog even voort.”g. Wij nemen de tijd; geven waar voor je geld. Anders komen ze niet terug. Nee, ze moeten tevreden de deur uit gaan.” In hun boek beschrijven Martine en Louise onder meer dat de Stille Omgang een zegen is – al die mannen die zich uit de religieuze processie losmaken om naar de meisjes in het rode licht te verdwijnen, dat moet een grappig gezicht zijn. Louise knikt: ,,Wij zaten destijds op de Oudezijds en dan zag je er weer één een steegje in vliegen waar de meisjes zaten. Het waren makkelijke klanten. Ze legden vlot wat neer, want ze moesten snel weer terug naar de stoet.” Zouden ze het weer doen als ze opnieuw konden beginnen? Louise: ,,Ik denk het wel; we hebben er geen spijt van. Onze klanten zijn mét ons oud geworden. Daarom vinden we het ook belachelijk dat het kamertjesverhuurbedrijf bij ons in de buurt geen peeskamers aan oudere vrouwen verhuurt. Dat klopt toch niet! Vroeger zaten er alleen maar oudere vrouwen; daar was vraag naar. Wij hebben het vak ook van oudere dames geleerd. Dan vroeg ik: die kerel zegt zus of zo, waar moet ik op letten? En we hadden veel humor en gein onder elkaar.” Martine wendt zich tot haar tweelingzus. ,,Herinner jij je Wies nog, die over het deurtje hing? Nou, die had af en toe nog meer volk dan wij. Ze was over de tachtig, maar ze had klanten die jonge meiden als wij niet eens kregen. Dus we kunnen nog even voort.”

[Arnoud van Soest Mug Magazine Mei 2012]

Bruine krullen, stoere blik. Lidie zit op een overvol terras in het Vondelpark. Een ruige chick van 27 waar je niets bijzonders aan ziet. Maar de diagnoses die in de loop van haar leven gesteld werden, vertellen een ander verhaal. ,,Posttraumatische stressstoornis, depressie, borderline, dissociatieve stoornis”, somt Lidie op. ,,Ik sneed in mijn polsen om te overleven. Het klinkt gek, maar dat gaf me rust. Het was bijna een soort drug. Het gaat nu best goed met me, maar ik kan niet beloven dat ik het nooit meer doe.”

Vanaf haar 14e onderging Lidie vele behandelingen. Ze doorstond opnames en medicatiewisselingen en kwam met veel verschillende hulpverleners in de psychiatrie in aanraking. Nu werkt ze als ervaringsdeskundige bij de Regenboog Groep. In de trainingen die ze geeft vertelt ze over haar leven vol littekens en builen. ,,Ik ben nu vijf jaar snijvrij; het gaat best goed. Ik heb geen werk helaas. Vaak ben ik erg moe. Ik ben denk ik ‘moeilijk bemiddelbaar’, zoals dat zo fijn heet. Soms voelt het alsof de hulpverlening mij in mijn eentje geblinddoekt in het bos heeft achtergelaten. Maar door mijn vrijwilligerswerk bij de Regenboog Groep voel ik me gelukkig geen nutteloos mens.”

‘Mensen houden niet van ‘gek’; gek is eng’

Lidie heeft geleerd dat ze door haar ziekte de lat lager moet leggen dan vroeger. ,,Eerst wilde ik ambulancezuster worden; dat ging niet omdat ik ziek werd. Dan maar werken voor de dierenambulance; dat werd ook niks. Nu heb ik op een kinderboerderij gewerkt en dat ging prima! Ik heb geaccepteerd dat ik een psychische aandoening heb. Nu de andere mensen nog!” Ze lacht.

Lidie heeft niet veel vrienden, om precies te zijn twee. Maar ze heeft een huis, een partner, twee honden en twee katten. Door haar vrijwilligerswerk en de projecten waarin ze wordt begeleid, heeft ze een dagstructuur en krijgt ze meer inzicht in haar eigen situatie. ,,Ik kreeg via de Regenbooggroep een netwerkcoach: iemand die je helpt om contacten leggen. Die hielp me inzicht te krijgen in mijn vriendenkring. Daardoor besefte ik dat ik een beperkte hoeveelheid energie heb, en daardoor dus ook een beperkt aantal vrienden. Ze gaf me goede tips om een sociaal netwerk op te bouwen; ik heb echt dingen geleerd.”

Soms voelt Lidie zich een spons die alle emoties uit haar omgeving opzuigt. ,,Behoorlijk vermoeiend”, zegt ze over die periodes. Eenzaam voelt Lidie zich regelmatig. ,,Mensen houden niet van ‘gek’; gek is eng.” Af en toe ligt ze dagen in bed, somber, doodmoe. Het valt nooit te voorspellen wanneer dat is. ,,Een depressie is lastig. Een gebroken been is voor iedereen duidelijk zichtbaar, maar mijn gevoelens en gedachten zijn dat niet. Leg het maar eens uit… Mijn accu is sneller leeg en bovendien laadt mijn accu minder goed op, zoiets is het.”

Toch gaat het redelijk. ,,Ik ben blij met mijn vrijwilligerswerk en de begeleiding van de Regenboog Groep om vanuit mijn eigen kracht dingen op te bouwen. Ik wil graag betaald werk. Zodra ik het aankan, wil ik mijn eigen geld verdienen. En als dat gelukt is, ga ik van mijn eigen poen op reis; ik ben gek op reizen!” Heeft ze verder nog toekomstplannen? ,,Ik durf weer voorzichtig over de toekomst te dromen. Misschien wil ik ooit wel een kindje.”

[Jasperine Schupp | Foto: Megavolt]

Lotte van den End (31) is onderzoeksmedewerker bij UMC St. Radboud. Daarnaast is ze actief als vrijwilliger bij, jawel, MUG Magazine. Ze studeerde aan de UvA en volgde een opleiding journalistiek in Perth, Australië. Wij stuurden haar de stad in om voor drie tientjes een nieuwe zomeroutfit bij elkaar te scharrelen.
Lotte: ,,Ik ben geen fashion victim, maar houd wel van mooie kleding. In gewone modezaken kom ik niet zo vaak, daar is alles zo standaard. Liever snuffel ik rond in tweedehandszaken. Mijn favoriet is Mooi!Zo in de Nieuwe Leliestraat. Daar heb ik dit goudkleurige tasje vandaan, een clutch van het merk Fab. Dat zei me niet zoveel, maar een vriendin die meer met merken heeft was behoorlijk trots op mij. Nieuw betaal je daar al gauw €130,- voor – ik heb er maar €15,- aan uitgegeven!”

De slangenlederen clutch sloeg een behoorlijk gat in het toch al povere budget, maar Lotte raakte daar geenszins de kluts van kwijt: ,,Ik ben dol op jurkjes, maar ze mogen niet te tuttig zijn. En ook niet te lang, want ik ben vrij klein en dan word ik zo’n propje. Deze little black dress is van Yarn Unit en kostte maar €9,-. Een stoer geval: casual, maar met het tasje en een paar leuke hakken eronder zou je het op een feestje kunnen dragen. Met dit sjaaltje is het weer leuk voor naar het strand.”

Lotte bezoekt graag vintage zaken en winkels die gespecialiseerd zijn in tweedehands kleding. ,,Dat is een beetje schatgraven voor mij. In zulke zaken kom je dingen tegen die je normaal niet zou kopen, al was het maar omdat ze dan onbetaalbaar zijn. Recycling vind ik een goede zaak en wellicht voorkom ik zo ook kinderarbeid. Ik houd me wel degelijk bezig met de vraag hoe, waar en door wie een kledingstuk geproduceerd is.”
Andere favoriete grasduinplekken voor onverwachte schatten zijn Tutti Frutti in de Bilderdijkstraat, Nukuhiva (de winkel van Floortje Dessing op de Haarlemmerdijk) en de vlooienmarkt in de IJ-Hallen in Noord. Als haar maandelijkse kledingbudget van ongeveer vijftig euro verdampt is, dan is Lotte nog wel eens te porren voor een ruilfeestje met vriendinnen. ,,Een modetip voor MUG-fashionista’s? Ik laat mijn kleding regelmatig repareren. In Amsterdam is dat niet zo moeilijk. Er zijn overal Turkse kleermakers, waar je meestal ook je kleding kunt laten stomen. Reparaties zijn al mogelijk vanaf zo’n vijf euro.” De slippers die Lotte’s outfit completeren zijn afkomstig van de weggeefwinkel van Buurtboerderij Ons Genoegen en dus: helemaal gratis!

• JURKJE: €9,-
• SJAAL: €5,-
• TASjE: €15,- (MOOI! ZO, Jordaan)

• SLIPPERS: €0,-  (BUURTBOERDERIJ ONS GENOEGEN, Westerpark)

Tekst: Jos Verdonk
Foto,s: Georgemaas/fotonova

Dag dode huid; want dat eten ze, die visjes. Resultaat is gladde voeten. Wat nog beter voelt, is dat ik deze schoonheidsbehandeling voor bijna niets heb gekregen. Sauna, kopje koffie ter verwelkoming en visjes voor €27,-. Normale prijs: 54,50 euri.
Hoe ik dat voor elkaar kreeg? Bieden op internet: het is zo leuk, en zo handig. Ten burele wordt al geklaagd dat ik iets te vaak binnen zit, verstopt achter mijn computerscherm struinend op het web.
Vandaar dus die visjes; ik moest er eens uit. Het vissenarrangement vond ik op Ticketveiling.nl. Daar kun je op tientallen producten bieden van dvd’s tot voetbalkaartjes, van wellness-arrangementen tot vakanties. Dag en nacht.
Ja, ik maak voor dit soort sites graag wat sluikreclame want met een beetje doorzettingsvermogen koop je iets voor heel weinig geld.
Naast Ticketveiling kun je ook nog terecht op Entreeticket.nl, Voetbalticketsveiling.nl en Vakantieveiling.nl. Enigszins stalen zenuwen zijn wel wenselijk, want je wordt niet zomaar eigenaar van bijvoorbeeld een U2 dvd-pakket voor één euro.
Helaas ben je niet de enige die met de vinger boven de muis klaarzit om het ultieme bod uit te brengen als de tijd bijna om is. Daar kwam ik achter toen ik mijn eerste schreden zette op een veilingsite. Ik had mijn zinnen gezet op een autoslipcursus. Waarde: €150,-. Openingsbod één euro, looptijd vijftien uur. Ik bood alvast tien euro, dat direct werd overboden met een euro. Ik deed hetzelfde en bood twaalf euro. Lang bleef het stil.
Ondertussen kon ik uren wegblijven van de pc; er gebeurde niets bijzonders. Tegen de avond stond mijn bod nog steeds met nog een klein uur te gaan. Euforie maakte zich al van mij meester. Zou het lukken voor die prijs?
Om een lang verhaal kort te maken: niet dus. Het keiharde opbieden vindt pas plaats in de laatste tien seconden, zo ondervond ik. Onzichtbare ‘professionals’ elders maakten gehakt van mijn bod. Biedingen van twintig, dertig, veertig euro vlogen over het beeld. Eindbod €45,-.
Vergeven aan ene Janneke61. Ik kwam er niet aan te pas. Dat was zuur. Maar wel een goede leerschool.

Frederik Nijmeijer

Zoals je vorige maand kon lezen, zijn er verschillende manieren om online games te verzamelen en te spelen. Big Fish geeft ontelbare games uit die je gratis kunt testen. Nu is het de vraag of er in dit digitale tijdperk ook ruimte is voor gratis games, spellen die je voor niets kunt vinden en meteen kunt spelen zonder dat je ingewikkelde emulators of andere zaken moet downloaden. Natuurlijk zijn die games er evenals websites die deze voor je op een rijtje zetten. Een paar zoekopdrachten in Google en ik kom uit bij de mooie Appstorm site die duidelijk gemaakt is door game-liefhebbers. Tussen de dertig beste gratis online games kom ik een grappige versie tegen van de eerste Super Mario Bros., waarbij je niet alleen met de Italiaanse loodgieter het avontuur kunt spelen maar ook met andere helden uit het 8-bit-tijdperk zoals Metroid, Link en Mega Man. De game moet even laden, maar draait perfect op mijn laptop terwijl ik in the middle of nowhere in IJsland dit stukje zit te typen. Het mooie aan de internetgemeenschap is dat je zo’n beetje alles kunt vinden wat je zoekt, omdat de liefhebbers graag hun mening delen (of opdringen) over de meest uiteenlopende zaken. Op Youtube kun je bijvoorbeeld een bijna tien minuten lang filmpje vinden van iemands top 10 MMO’s (Massively Multiplayer Online-games). Als je je bedenkt hoeveel tijd het spelen van een MMO kost, dan weet je meteen dat deze fan er een ongezond aantal uren achter de pc op heeft zitten. Gelukkig maar, want zo kunnen we veel tijd besparen en de beste games eruit pikken.

Waarom ben je een maatje geworden?
,,Voorheen zat ik al in het bestuur van een organisatie die mensen financiële hulp biedt. Dat doe ik nog steeds, maar het is toch meer hulp op afstand. Ik maakte kennis met dit project toen een aantal vrijwilligersorganisaties waaronder Vonk zich presenteerde bij mijn voormalige werkgever IBM. Toen heb ik me opgegeven en binnen een paar weken had ik mijn eerste cliënt. Het leek mij vooral leuk om meer directe hulp te bieden.”

Van wie ben je een maatje en wat heb je voor diegene kunnen betekenen?
,,Mijn cliënt is een vrouw van 40 jaar die niet door haar eigen gedrag in financiële problemen is gekomen: haar echtgenoot had een eigen bedrijf en hij overleed heel plotseling. Hierdoor kreeg ze niet alleen te maken met het in haar eentje zorgen voor haar kinderen, maar ook met de schulden van het bedrijf. Sinds december breng ik één dagdeel per week bij haar thuis door. Er is inmiddels veel bereikt: zo heeft ze al een verzoek om schuldhulpverlening ingediend. Ik vind het heel knap dat ze dit binnen een paar maanden voor elkaar heeft gekregen. Als maatje heb ik haar vooral in de juiste richting gestuurd. De meeste voldoening krijg ik van de resultaten die worden geboekt. Je ziet iemands leven echt ten goede veranderen.”

Waarom is dit werk uitdagend?
,,Het is wat mij betreft vooral leuk om te doen: je werkt één-op-één met je cliënt, waardoor je ook wordt geconfronteerd met veel persoonlijke en emotionele verhalen. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat dit werk nooit eentonig of saai wordt. Mensen zijn echt dankbaar voor je tijd, moeite en aandacht.”

Stefanie Amirkhan

Een ‘maatje’ is een vrijwilliger die Amsterdammers met schulden bijstaat. Zelf maatje worden? Dat kan! Kijk op www.vonkamsterdam.nl of bel 020 5317600

De SP vindt dat de nieuwe inkomenstoets voor gezinnen in de bijstand zo snel mogelijk moet worden teruggedraaid, zo meldt de Volkskrant.

Al eerder meldde Mug Magazine dat VVD, CDA, D66, GroenLinks en ChristenUnie in het crisisakkoord hebben afgesproken dat de omstreden huishoudtoets volgend jaar moet worden afgeschaft. Maar dat is niet genoeg volgens de SP, omdat de strengere toets sinds 1 januari in werking is getreden en al voor veel problemen heeft gezorgd.

Tweede Kamerlid Sadet Karabulut van de SP heeft een rapport gepubliceerd op basis van meldingen die bij haar partij zijn binnengekomen. Op het SP-meldpunt ‘Armoede werkt niet’, dat 1 maart werd geopend, zijn inmiddels 557 meldingen binnengekomen.

De huishoudtoets is een bezuinigingsmaatregel, waardoor voortaan nog maar één uitkering per gezin mogelijk is. Bij het vaststellen van recht op bijstand wordt inmiddels ook gekeken naar het inkomen van meerderjarige inwonende kinderen.

Bij ruim een derde van de meldingen bij de SP hebben ouders hun recht op een uitkering verloren, omdat hun kind werkt. Bij 13 procent heeft het kind geen recht meer op een uitkering, omdat de ouder werkt. In 14 procent van de gevallen staat het kind met lege handen, omdat de ouder AOW ontvangt. Verder is bij ruim een kwart van de meldingen de bijstand ingetrokken, omdat een ander gezinslid ook een beroep op het sociale vangnet moest doen.

De oppositie heeft zich altijd fel verzet tegen de plannen van De Krom, omdat het ouders en kinderen financieel van elkaar afhankelijk zou maken of gezinnen uit elkaar zou trekken. Volwassen kinderen die net hun eerste baan hebben of werken naast hun opleiding, zouden gedwongen worden om te verhuizen.

Tweede Kamerlid Karabulut is blij dat gemeenten inmiddels de uitvoering van de huishoudtoets hebben opgeschort, omdat de toets straks wordt afgeschaft. Volgens haar moeten echter ook de dossiers worden herzien van mensen die al zijn gedupeerd door de toets.

Hoeveel DWI-klanten duurzaam werk hebben gevonden is niet bekend. Op basis van ervaringscijfers schat DWI in dat 86,5% van hen langer dan zes maanden aan de slag is, wat neerkomt op 4.165 voormalige DWI-klanten.

In totaal zijn vorig jaar 9.505 DWI-klanten uitgestroomd, wat wil zeggen dat ze geen ‘werkzoekendenuitkering’ meer krijgen of nodig hebben. Dat 5,6% meer dan verwacht.

Doelstelling voor 2011 was om 1.100 jongeren aan werk te helpen en 400 jongeren terug naar school te geleiden. Ook die doelstelling is ruim gehaald. In 2011 heeft DWI 1.207 jongeren aan werk geholpen. Daarnaast zijn 426 jongeren terug naar school gegaan.

Eind 2011 werkten 3.711 Amsterdammers in de Sociale werkvoorziening (SW).