Starik tabee, Wigman welkom!

Na twee volle jaren noeste arbeid, resulterend in een schijnbaar niet te stuiten reeks maximaal aansprekende gedichten die stuk voor stuk inhaken op de stadse alledag en verse realiteit, zit de ambtstermijn van F. Starik er op.

Tijdens een ware bonte avond vol poëzie en andere geluiden in vele talen en toonaarden deed burgemeester Eberhard van der Laan hem uitgeleide. Waarop de voorzitter van het stadsdeel Centrum, Roeland Rengelink, Stariks opvolger, de nieuwe stadsdichter Menno Wigman (ook werkzaam als vertaler en bloemlezer) mocht installeren. Ook al iemand die alom bejubeld en gelauwerd werd als groot talent, en dus de komende jaren garant voor menig vers in de pers en op diverse podia. Zijn nieuwste bundel Mijn naam is Legioen, luttele weken geleden bij uitgeverij Prometheus verschenen, oogstte onmiddellijk een reeks lovende recensies.

Starik, scheidend stadsdichter, zoals veel van zijn collega’s standaard strak in het maatpak genaaid, puntig geschoeid maar steevast van open boord voorzien, viert zijn afscheid in de eerste week van februari op een heel aparte manier. Daarvan meegenieten kan, al is enige haast geboden. Bij de ingang van menig supermarkt drentelt steevast een verkoopkracht van de daklozenkrant Z! in het rond. Ditmaal met een zeer bijzondere, driedubbeldikke editie, voor het overgrote deel gewijd aan leven en werk van Starik. Vele tientallen gedichten en haast even zoveel foto’s, en dat, dankzij een behulpzaam Amsterdams Fonds voor de Kunst en een gulle hand van Stadsdeel Centrum, voor de normale prijs van twee euro. Geen geld voor een bewaarbundel van 96 bladzijden. Een daklozenkrant om niet te missen. In de aanbieding tot en met donderdag 9 februari!

Vervroegd pensioen zit er voor de gewezen stadsdichter overigens niet in. En er is geen sprake van dat F. Starik zijn treffende waarnemingen straks achter welverdiende sansevieria’s zal verrichten. Blakend van werk- en scheplust neemt hij binnenkort zijn nieuwe werkruimte in gebruik. Vele optredens zitten in de pijplijn of zijn reeds gepland. Zoals dat van 4 mei aanstaande, wanneer de scheidende en de opvolgende stadsdichter in de Melkweg een speciaal programma rond oorlog en (on)vrijheid zullen presenteren. De dichter zal ook nog wel vergezeld door muzikanten optreden. Een nieuwe dichtbundel is al in de maak, en wie weet valt straks weer een roman te verwachten, als opvolger van zijn alles omvattend micro-stadsportret De Gastspeler en zijn nodig een herdruk verdienende debuut Mijn Leven Als Museum. Dat was en is een nog steeds hilarisch brievenboek waarin, nu alweer bijna twintig jaar geleden, een met smaak en levendige fantasie begiftigde kraker annex uitkeringsgerechtigde de eindeloze schriftelijke strijd aangaat met het dorre ambtelijke gesnurk vanachter de loketten van de dienst die toen nog als De Soos bekend stond.

Stariks huidige bemoeienissen met de ‘Poule des Doods’, een samenwerkingsverband met de Dienst Werk en Inkomen, waarbij gerenommeerde dichters de opdracht krijgen een herdenkingsgedicht te schrijven bij de eenzame begrafenis van wie zonder kip of kraai of zelfs maar naam komt te overlijden gaan overigens gewoon door. Dat doorlopende project leverde tot dusver twee prachtboeken op: De Eenzame Uitvaart en Een Steek Diep, uit respectievelijk 2005 en 2011, beiden uitgegeven door Nieuw Amsterdam.

De Openbare Bibliotheek houdt de herinnering aan gewezen stadsdichters levend. Van gedichten van achtereenvolgens Adriaan Jaeggi, Robert Anker, Mustafa Stitou en F. Starik zijn fraaie wandteksten vervaardigd, die de muren sieren van de begane grond van de hoofdvestiging aan de Oosterdokskade. Als er voor hem straks geen plek meer over is zal Menno Wigman trouwens glimlachend genoegen nemen met een eeuwigdurende publikatie in de stationshal van Amsterdam Centraal…

[Peter van Lieshout Mug Magazine Februari 2012| Beeld: Z!]