Sjo Velland



Lach je rijk

(dinsdag 10 januari 2017)

Sjo Vellands vaste column in MUG Magazine. In het januarinummer wenst Sjo alle MUG-lezers een fijn 2017 en vooral: ‘Lachen. Komend jaar lekker veel doen.’

In de jaren negentig zag ik van nabij een wonder gebeuren. Mijn toenmalige geliefde kreeg zomaar gratis en voor niets het duizelingwekkende bedrag van 70.000 gulden op zijn rekening gestort. Daar was de belasting al vanaf. Er was ergens in een kasteel in Frankrijk, eenzaam en alleen, een verre tante overleden.

Nu wist ik al dat mijn verloofde van adellijke afkomst was, maar dat daar warempel nog wat te halen viel wist hij zelf ook niet. Hij had geen idee wie zij was en nooit eerder van haar gehoord. Zijn broers, zus én zijn moeder kregen eenzelfde bedrag, net als zijn ooms, tantes, neven en nichten. Wat een fabelachtig rijke dame moet de Franse kasteelvrouwe geweest zijn.

Wij maakten onmiddellijk een verre reis, sliepen in een mooi hotel, kochten een nieuwe wasmachine en een auto en aten regelmatig duur en lekker in de binnenstad. Er valt best mee te leven hoor, met een beetje geld.

Ik weet zeker dat ik niet van adel ben, al zijn we met fijne mensen in mijn familie. Op grootgrondbezit heb ik nog geen familielid kunnen betrappen. En mijn staatslot heeft ook nog niet veel opgeleverd. Het ziet er dus naar uit dat ik in dit nieuwe jaar toch echt zelf mijn fortuin bij elkaar zal moeten harken. Ik heb weleens in een boek over succesformules gelezen, dat het geheim van rijke en succesvolle mensen vooral ligt in de wil tot focussen. Ik ben al jaren gefocust op mijn spaarrekening, maar gek genoeg is mijn kapitaal daar niet bepaald van gaan groeien.

Ik heb wel een tip aan fortuinjagers: Zet je ramen en deuren wijd open, ga op je balkon staan en schreeuw luidkeels: ‘Gelukkig nieuw jaar!’ Mensen zullen lachen. En dat is nu precies waar je je heel rijk door gaat voelen: Lachen. Komend jaar lekker veel doen.


Gezellig wordt het toch wel

(zaterdag 10 december 2016)

Sjo Vellands vaste column in MUG Magazine. ‘Gezellig wordt het toch wel’, wenst Sjo alle MUG-lezers toe. Met of zonder sneeuw, deze Kerst.

Met Kerstmis sta ik elk jaar opnieuw in de zesde versnelling. Gevoelsmatig heb ik het dan druk, druk, druk. En al wéét ik dat dit alleen maar in mijn hoofd zit, er moet opeens zoveel.

Al die gezellig verlichte winkelstraten, die prachtige reclamefilmpjes met blij lachende mensen, die heerlijke videoclip van George Michael met z’n Last Christmas. Ik wil ook beeldschoon paraderen in een waanzinnige cocktailjurk, met zo’n mooi opgestoken kapsel en rollebollen door de sneeuw met een groepje van die onwaarschijnlijk mooie mensen om me heen en dan uithijgen bij een knapperend haardvuur, in een luxe boomhut, terwijl zoonlief zoet speelt met de andere kinderen in hun Vertigo-outfit en Oilily-kleuren. De labrador ligt naast ons op het mooie (nep) bontkleed en de glühwein wordt rondgebracht.

Een of andere superchefkok heeft een grandioos diner in elkaar geflanst en de tafel is op wonderbaarlijke wijze gedekt als in een Bijenkorf-etalage. Nog even en de Here himself daalt neder om zich bij ons te voegen, terwijl er lieflijke tonen van een Christmas Carol om ons heen waaien. In de vensterbank liggen de poezen gelukkig te wezen en ik lach om een geweldig verhaal van mijn geliefde. Morgen alwéér skiën.

In werkelijkheid loop ik met wallen tot op mijn knieën door de supermarkt te dubben of konijn nog wel kan (alsof mijn gezin dit lust) en waar haal ik dit jaar in ’s hemelsnaam de goedkoopste kerstboom vandaan, een echte uiteraard want ik blijf geloven dat het dan lekkerder ruikt in huis. Het regent dat het giet en het is nog stervenskoud ook en zou ik nog in die jurk passen?

Vooruit dan maar, escargots van de Dirk, Jip&Janneke champagne van de Hema, waxinelichtjes bij de Action en een stokbrood met kruidenboter van de Aldi. Gezellig wordt het toch wel. Met of zonder sneeuw.


Maakt armoede een slechter mens?

(donderdag 10 november 2016)

Sjo Vellands vaste column in MUG Magazine. Terwijl de blaadjes van de bomen vallen – het is alweer november – vraagt Sjo zich af of je van weinig geld een slechter mens wordt. Immers, geld voor verantwoord inkopen, met een opgestoken vinger naar kinderarbeid en kippenindustrie, heb je niet als je weinig rond moet komen; dan resten Primark en de kiloknaller…

Juicht allen, Primark komt naar Amsterdam!’, bericht ik vrolijk op Facebook. Vrijwel direct krijg ik een zurig berichtje terug: of ik wel weet dat Primarkin India basisschoolkindjes tegen een hongerloontje laat werken onder de meest barre omstandigheden?

Da’s waar ook: Ik heb een politiek correcte vriendenkring. Diepe zucht. Dat die kleding niet uit de lucht komt vallen, weet ik ook wel. Waarom koop ik het dan toch? Ik heb ook een basisschoolkind. En die groeit zo snel als een woekerplant. Dankzij veel te jonge kinderhandjes kan ik bij Primark de complete garderobe voor mijn zoon binnenslepen, nog net niet voor niks. En voor mijzelf een hippe zonnebril (2 euro!) een coole sweater (5 euro!) en een paar bijpassende gympen (3 euro!). En van een kiloknaller kunnen zoonlief en ik bijna drie dagen eten, al zou ik liever een bejaarde kip met een prettig leven achter de rug opsmikkelen.

Zoonlief begon er ook al over. Een politiek bewust klasgenootje heeft haar spreekbeurt over al dat onrecht in de wereld gehouden en volgens mijn zoon is het beter kleding te kopen bij Hugo Boss, want die doet dat niet. Hugo Boss, tuurlijk kind, waarom niet. Trouwens die jongen van ons vindt vlees eten zielig maar hangt óók meteen zijn gewetensbezwaren aan de wilgen zodra we langs de Mc-Donald’s lopen. Ooit leerde een vriendje mij dat je bij elke McDonald’shap eigenlijk een stukje regenwoud opeet.

In lompen gehuld gaan wij niet. En eten is er voldoende. Omdat ik mijn principes over boord gooi, zodra dit ons leven makkelijker maakt. Eerst brood, dan de moraal nietwaar.

Word je van armoede een slechter mens? Dat niet. Maar om te overleven zijn slechte eigenschappen wel zo handig. Gelukkig heb ik die al in huis. Nu het geld nog.


Met één Poot in de goot

(vrijdag 6 mei 2016)

Sjo Vellands vaste column in MUG Magazine. ‘Volgens VVD-gemeenteraadslid Marianne Poot gaan uitkeringstrekkers lachend, gierend en brullend op vakantie.’ lees meer >>


Partijtje matten

(maandag 29 februari 2016)

Sjo Vellands vaste column in MUG Magazine. ‘Een kind. Zó onschuldig nog dat oorlog leuk lijkt. Misschien moeten we kinderen serieuzer nemen.’ lees meer >>


Aan de kant kreng!

(woensdag 16 december 2015)

Ik roep weleens een krachttermpje. Oorspronkelijk kom ik uit de Kinkerbuurt, alwaar mijn tere kinderzieltje al vroeg werd bezoedeld door buurtgenootjes zó grofgebekt dat een bootwerker ervan zou omvallen. Met mij kun je zeer prettig vuilbekken.   lees meer >>


Zakgeld

(maandag 2 november 2015)

Onze zoon is een bijzonder sociaal mensenkind. Dat is schattig maar ook duur. Wij wonen namelijk sinds twee jaar vlak bij een opvanghuis voor daklozen.  lees meer >>