Peeters



Waar is de postbode?

(donderdag 1 december 2011)

Op postgebied is veel veranderd. Vroeger waren postbodes in dienst bij de PTT en verzekerd tegen ziekte en werkloosheid. Ze genoten aanzien. Tegenwoordig zijn postbodes echter verworden tot wegwerpartikelen. Neem de situatie bij Netwerk VSP welke door PostNL, de opvolger van de PTT, in het leven is geroepen als prijsvechter. Officieel biedt Netwerk VSP tegenwicht aan andere prijsvechters als Selectmail en Sandd. Maar Netwerk VSP is natuurlijk bedoeld om de positie van postbodes van het eigen moederbedrijf PostNL te ondermijnen. Doordat het lagere tarieven in rekening brengt bij geadresseerde postbezorging, kaapt het klanten weg bij het moederbedrijf. Vervolgens roept men dat PostNL alleen nog maar kan concurreren als de postbodes met minder salaris en slechtere arbeidsvoorwaarden akkoord gaan. Aldus geschiedde.

Bedankt en zoek
het maar uit

En wat zien we nu? De klus is geklaard en Netwerk VSP stopt met de bezorging van geadresseerde post. Hierdoor verliezen 100 fulltime medewerkers op het hoofdkantoor en 5.000 parttime postbestellers hun baan. Voor de kantoormedewerkers is een sociaal plan opgesteld, maar voor de postbestellers is er niets geregeld. Zij zijn immers niet in loondienst maar werken als kleine zelfstandigen op contractbasis. Ofwel: bedankt en zoek het maar uit. En de klant? Die is duurder uit en krijgt nog maar twee dagen in de week post. En alles vond plaats onder de ogen en dus met goedkeuring van de vakbeweging. Maar die is dan ook verworden tot een opleidingsinstituut voor aanstaande burgemeesters. En de PVV? Ach, Wilders was, is en zal een ouderwetse VVD’er blijven.

Eigen kracht

(dinsdag 1 november 2011)

Belangenbehartigers worstelen allen met de vraag hoe ze het beste de problemen van hun achterban kunnen oplossen. Grofweg zijn er twee verschillende manieren om de zaken aan te pakken.
De ene manier is de individuele aanpak: iemand vertelt op een spreekuur waar hij of zij mee zit. Vaak heb je dan al een idee waar de schoen wringt en is het probleem binnen een mum van tijd uit de wereld geholpen. Het voordeel hiervan: tijdens het gesprek komen ook andere problemen naar boven. Maar dikwijls zijn er hardnekkige kwesties die niet zo makkelijk zijn op te lossen en waar meer mensen mee te maken hebben, vooral problemen van financiële aard. Hier sta je vaak machteloos tegenover: de hoogte van de uitkeringen wordt immers bepaald in politiek Den Haag. Wil je daar iets aan veranderen, dan moet je dus invloed verwerven in, u raadt het al, politiek Den Haag. Hier beginnen de wegen van diverse belangenbehartigers uit elkaar te lopen. De een vindt dat je je moet aansluiten bij een politieke partij. Maar welke? In ideologisch opzicht is er een duidelijk verschil in maatschappijvisie tussen bijvoorbeeld VVD en SP. Maar dan nog. Keer op keer heeft Den Haag bewezen dat men stelselmatig kiest voor het bedrijfsleven; uitkeringsgerechtigden komen er veelal bekaaid vanaf. Mijn bescheiden mening is dan ook dat uitkeringsgerechtigden zichzelf moeten organiseren. We moeten uitgaan van onze eigen kracht en ons niet afhankelijk maken van anderen, in de hoop dat die onze problemen wel even oplossen.
Vergeet dat maar, we moeten het zelf doen.

Doe eventjes normaal

(dinsdag 4 oktober 2011)

Op Prinsjesdag maakt de regering de begroting bekend. En tijdens de Algemene Beschouwingen geven de politieke partijen aan of ze het ermee eens zijn of niet. Via uitwisseling van argumenten leidt dit traditiegetrouw tot kleine aanpassingen. Maar deze keer bleven argumenten achterwege. In deze tijd zijn beelden belangrijker dan een deugdelijke argumentatie. Fractieleidster Jolande Sap van GroenLinks, kwam zelfs met een heuse stekkerdoos op de proppen. Ik geloof dat ze wou uitbeelden dat iemand de stekker uit dit kabinet moest trekken. Maar of ze dat echt wil – ik betwijfel het. Want GroenLinks heeft dit VVD-CDA-kabinet verscheidene keren in het zadel gehouden. Gelukkig kwam ze niet met een Gordiaanse Knoop op de proppen. Zo ingewikkeld is het nu ook weer niet. Dat maakte Geert Wilders wel duidelijk.

De rechtse aap komt uit de mouw

Rutte krijgt pas een probleem met Wilders als hij bij volgende noodzakelijke bezuinigingen niet doorgaat met het verder aanpakken van zogenaamde ‘linkse hobby’s’. Kijk, en daar komt de rechtse aap uit de mouw. Het gaat goed zo, met Wilders aan de zijkant en Rutte die nota bene met hulp van de PvdA en GroenLinks allerlei linkse verworvenheden systematisch afbreekt. En dat ‘doe es normaal’ en ‘nee, doe jij normaal’ is domweg een soort corpsballentaal van afzeiken en afgezeken worden. Vrij vertaald zegt Wilders tegen Rutte dat hij vooral op de ingeslagen weg moet doorgaan. Waarop Rutte antwoordt dat Wilders zich niet ongerust hoeft te maken. Dus Jolande, zwaaien met een stekkerdoos en hopen dat het zootje uit zichzelf explodeert, is ijdele hoop.

Werkloos, bestaat dat nog?

(maandag 5 september 2011)

Re-integratie is ten dode opgeschreven. En daarmee komt gelijk een eind aan een grote leugen. Namelijk dat werkloosheid is terug te brengen tot een louter persoonlijke tekortkoming. Via trajectplannen bij veelal louche re-integratiebureautjes werd je van die tekortkoming afgeholpen. En daarna was het vinden van een baan een koud kunstje. Althans, dat was het idee.

Flauwekul natuurlijk. Bedrijven proberen met zo min mogelijk mensen maximaal resultaat te boeken. Het zijn geen liefdadigheidsinstellingen! Laat staan dat er zoiets zou bestaan als ‘verantwoord maatschappelijk ondernemerschap’. Hoe naïef kun je zijn? Kom op zeg.

Hoe naïef kun je zijn?

Mensen die bij een reorganisatie van een bedrijf hun baan verliezen opzadelen met een zogenaamde persoonlijke tekortkoming. Werkloosheid wordt teruggebracht tot iets dat jezelf in je hand hebt. Zelfs beleidsmakers geloven daarin. Neem wethouder Andrée van Es. Zij heeft aangekondigd dat Amsterdam gaat bezuinigingen op de ID-banen. Op de opmerking van een AT5-verslaggever dat daardoor veel mensen werkloos worden, nam zij een opmerkelijk standpunt in.

De mensen raken niet werkloos, maar moeten op zoek naar ander werk. Ja, u hoort het goed. Nee, die worden niet werkloos, maar zijn op zoek naar ander werk. En dat zou je weer zelf in de hand hebben.

Gelooft u dat? Nee toch. En al die Nederlanders die zich zorgen maken over hun werk in deze onzekere tijden geloven die fabel ook niet. En terecht.

Mag het ietsje meer zijn

(maandag 1 augustus 2011)

Soms raken politici de kluts kwijt.
Premier Mark Rutte miste zomaar 50 miljard euro. Want wat wil het geval? Volgens Rutte had de Europese Unie besloten Griekenland financieel te ondersteunen met 109 miljard euro, bijeen te brengen door nationale overheden en, let op, banken.
Maar Rutte had niet opgelet. Minister van Financiën De Jager moest uitleggen dat die 109 miljard euro alleen de overheden betreft. En niet de banken, die dragen 50 miljard euro bij. Dat betekent dat er 159 miljard euro naar de Grieken gaat en geen 109 miljard zoals Rutte eerst beweerde. Dit roept de vraag op hoe iemand 50 miljard euro over het hoofd kan zien. Nou ja, iemand.

50 miljard over het hoofd gezien

We hebben wel te maken met de premier van het Koninkrijk der Nederlanden. En niet met een stelletje Grieken!
Maar zou het aan de bedragen liggen? Misschien kan Mark zich werkelijk geen voorstelling maken van 100 of 150 miljard euro. Net zoals ik. Dat lukt mij alleen met de €800,- netto die maandelijks op mijn bankrekening wordt bijgeschreven. En dat is wel wat weinig.
Maar als ik vervolgens roep om een paar eurootjes meer ondersteuning, dan zien we plots een andere Mark Rutte. Eentje die niet de kluts kwijt is. Eentje die roept, dat als we de uitkeringen ook maar met een paar euro’s verhogen, dit Nederland aan de rand van de afgrond brengt.
Ach toe Mark, raak de kluts voorgoed kwijt!

Jacques Peeters
Werklozen Belangen
Vereniging Amsterdam (WBVA)

« Oudere Berichten
Nieuwere Berichten »