Peeters
Femke’s wijze lessen
Of een politieke partij succes heeft, hangt vooral af van het partijprogramma en de partijleider. Als een partij het goed doet, krijgt de partijleider alle krediet. Dat is ook het moment dat je als leider het meest kwetsbaar bent. Succes kan worden aangepraat. Een voorbeeld daarvan is Femke Halsema; ze vindt zichzelf de beste partijleider die GroenLinks ooit heeft gehad. Maar is dat eigenlijk wel zo? GroenLinks is een fusiepartij van CPN, PSP, PPR en EVP. GroenLinks heeft nooit meer zetels gehaald dan de vier partijen afzonderlijk al haalden, terwijl het de bedoeling was om met minimaal vijftien zetels een factor van betekenis te worden in de Nederlandse politiek. Dat heeft Femke nooit waargemaakt.
Ze heeft het nooit waargemaakt
Doctorandus Halsema heeft ook altijd geroepen dat de vakbeweging in Nederland voor het grootste deel bestaat uit blanke mannen van vijftig jaar en ouder, die slechts de belangen van hun eigen groep behartigen en iedere vernieuwing tegenhouden. Vrouwen en de gekleurde medemens zouden er maar bekaaid af komen. Welaan, dan snap ik niet hoe die FNV-schoonmaakstaking van de grond is gekomen. In die sector zijn namelijk voornamelijk vrouwen, meestal van buitenlandse komaf, actief. Bovendien zijn zij de eersten die de negatieve gevolgen ondervinden van de liberalisering van de arbeidsmarkt, die Halsema fel bepleit. Toch geeft ze haar opvolgster Jolande Sap wijze lessen mee. Je moet maar durven. Nederland kan het uitstekend stellen zonder GroenLinks; we hebben immers altijd D66 nog!
Weg met oude zakken
D66 is de partij die liever vandaag nog dan pas in 2023, de pensioengerechtigde leeftijd verhoogd wil zien naar 67 jaar. Dit alles om de kosten voor de vergrijzing en het dreigende tekort aan arbeidskrachten op te vangen. Maar hoe past het laatste voorstel van de Amsterdamse afdeling van deze partij in bovenstaand verhaal? Betreffende afdeling wil 500 oudere Amsterdamse ambtenaren vervangen door jongere exemplaren. D66 heeft zelfs geld gevonden om de oudjes om te scholen of te laten afvloeien. Oudjes in kwestie zijn per slot van rekening allemaal vastgeroest en niet meer flexibel. Laat staan dat ze in staat zouden zijn een eigentijdse bijdrage te leveren aan de moderne samenleving. Dat kan ik dus als 50-plusser in mijn zak steken.
Die oudjes zijn allemaal vastgeroest
Maar gevraagd om een toelichting gaf fractievoorzitter Jan Paternotte ook nog aan dat het zo banen schept voor jongeren. Jammer dat AT5 niet doorvroeg: of Paternotte nu vurig voorstander is van herinvoering van de VUT. Zo ja, hoe denkt het landelijke D66 hierover? Zo nee, moeten we bovenstaand verhaal dan zien als een opzet om het ontslagrecht te kunnen versoepelen? Wat natuurlijk meer zou passen bij een partij als D66 en naadloos aansluit bij het begin van dit artikel. En ook omdat – en neemt u dit maar aan van deze oude en bijgevolg vastgeroeste columnist – het Amsterdamse D66 aan het infuus ligt van het landelijke partijbestuur. Immers: een tweede keer buiten het hoofdstedelijke collegebestuur vallen, door onhandig optreden van een fractievoorzitter, zou D66 terugwerpen in de marge van de Amsterdamse en daarmee de landelijke politiek.
Waar is de postbode?
Op postgebied is veel veranderd. Vroeger waren postbodes in dienst bij de PTT en verzekerd tegen ziekte en werkloosheid. Ze genoten aanzien. Tegenwoordig zijn postbodes echter verworden tot wegwerpartikelen. Neem de situatie bij Netwerk VSP welke door PostNL, de opvolger van de PTT, in het leven is geroepen als prijsvechter. Officieel biedt Netwerk VSP tegenwicht aan andere prijsvechters als Selectmail en Sandd. Maar Netwerk VSP is natuurlijk bedoeld om de positie van postbodes van het eigen moederbedrijf PostNL te ondermijnen. Doordat het lagere tarieven in rekening brengt bij geadresseerde postbezorging, kaapt het klanten weg bij het moederbedrijf. Vervolgens roept men dat PostNL alleen nog maar kan concurreren als de postbodes met minder salaris en slechtere arbeidsvoorwaarden akkoord gaan. Aldus geschiedde.
Bedankt en zoek
het maar uit
En wat zien we nu? De klus is geklaard en Netwerk VSP stopt met de bezorging van geadresseerde post. Hierdoor verliezen 100 fulltime medewerkers op het hoofdkantoor en 5.000 parttime postbestellers hun baan. Voor de kantoormedewerkers is een sociaal plan opgesteld, maar voor de postbestellers is er niets geregeld. Zij zijn immers niet in loondienst maar werken als kleine zelfstandigen op contractbasis. Ofwel: bedankt en zoek het maar uit. En de klant? Die is duurder uit en krijgt nog maar twee dagen in de week post. En alles vond plaats onder de ogen en dus met goedkeuring van de vakbeweging. Maar die is dan ook verworden tot een opleidingsinstituut voor aanstaande burgemeesters. En de PVV? Ach, Wilders was, is en zal een ouderwetse VVD’er blijven.
Eigen kracht
Belangenbehartigers worstelen allen met de vraag hoe ze het beste de problemen van hun achterban kunnen oplossen. Grofweg zijn er twee verschillende manieren om de zaken aan te pakken.
De ene manier is de individuele aanpak: iemand vertelt op een spreekuur waar hij of zij mee zit. Vaak heb je dan al een idee waar de schoen wringt en is het probleem binnen een mum van tijd uit de wereld geholpen. Het voordeel hiervan: tijdens het gesprek komen ook andere problemen naar boven. Maar dikwijls zijn er hardnekkige kwesties die niet zo makkelijk zijn op te lossen en waar meer mensen mee te maken hebben, vooral problemen van financiële aard. Hier sta je vaak machteloos tegenover: de hoogte van de uitkeringen wordt immers bepaald in politiek Den Haag. Wil je daar iets aan veranderen, dan moet je dus invloed verwerven in, u raadt het al, politiek Den Haag. Hier beginnen de wegen van diverse belangenbehartigers uit elkaar te lopen. De een vindt dat je je moet aansluiten bij een politieke partij. Maar welke? In ideologisch opzicht is er een duidelijk verschil in maatschappijvisie tussen bijvoorbeeld VVD en SP. Maar dan nog. Keer op keer heeft Den Haag bewezen dat men stelselmatig kiest voor het bedrijfsleven; uitkeringsgerechtigden komen er veelal bekaaid vanaf. Mijn bescheiden mening is dan ook dat uitkeringsgerechtigden zichzelf moeten organiseren. We moeten uitgaan van onze eigen kracht en ons niet afhankelijk maken van anderen, in de hoop dat die onze problemen wel even oplossen.
Vergeet dat maar, we moeten het zelf doen.
Doe eventjes normaal
Op Prinsjesdag maakt de regering de begroting bekend. En tijdens de Algemene Beschouwingen geven de politieke partijen aan of ze het ermee eens zijn of niet. Via uitwisseling van argumenten leidt dit traditiegetrouw tot kleine aanpassingen. Maar deze keer bleven argumenten achterwege. In deze tijd zijn beelden belangrijker dan een deugdelijke argumentatie. Fractieleidster Jolande Sap van GroenLinks, kwam zelfs met een heuse stekkerdoos op de proppen. Ik geloof dat ze wou uitbeelden dat iemand de stekker uit dit kabinet moest trekken. Maar of ze dat echt wil – ik betwijfel het. Want GroenLinks heeft dit VVD-CDA-kabinet verscheidene keren in het zadel gehouden. Gelukkig kwam ze niet met een Gordiaanse Knoop op de proppen. Zo ingewikkeld is het nu ook weer niet. Dat maakte Geert Wilders wel duidelijk.
De rechtse aap komt uit de mouw
Rutte krijgt pas een probleem met Wilders als hij bij volgende noodzakelijke bezuinigingen niet doorgaat met het verder aanpakken van zogenaamde ‘linkse hobby’s’. Kijk, en daar komt de rechtse aap uit de mouw. Het gaat goed zo, met Wilders aan de zijkant en Rutte die nota bene met hulp van de PvdA en GroenLinks allerlei linkse verworvenheden systematisch afbreekt. En dat ‘doe es normaal’ en ‘nee, doe jij normaal’ is domweg een soort corpsballentaal van afzeiken en afgezeken worden. Vrij vertaald zegt Wilders tegen Rutte dat hij vooral op de ingeslagen weg moet doorgaan. Waarop Rutte antwoordt dat Wilders zich niet ongerust hoeft te maken. Dus Jolande, zwaaien met een stekkerdoos en hopen dat het zootje uit zichzelf explodeert, is ijdele hoop.
Laatste nieuws
Nieuwsflits
NEEM EEN ABONNEMENT!
koopwijzer
Joep Bertrams
