Peeters



Sluit Laarderhoogtweg

(maandag 13 mei 2013)

E
Er is een heleboel mis met het DWI-Praktijkcentrum aan de Laarderhoogtweg in Zuidoost. Het aantal klachten en bezwaarschriften tegen medewerkers is er ongehoord hoog. Intimidatie is aan de orde van de dag. Daartoe niet bevoegde werkmeesters dreigen te pas en te onpas met stopzetting van uitkeringen. Mensen moeten geld toeleggen om in een nagebootste werkomgeving tewerkgesteld te worden. De €30,- tegemoetkoming voor de kinderopvang is een lachertje.

De onkostenvergoeding bedraagt slechts €20,-, terwijl voor veel werkers het openbaar vervoer minimaal €60,- per maand kost. ‘Dan ga je maar lopen’, kreeg iemand te horen die zei ‘zoveel poen heb ik niet meer’.

Vergelijk dat eens met de ophef die ontstond toen de forensentaks eventueel belast zou worden. Nederland zat bijna in een kabinetscrisis. Deze wantoestanden kunnen natuurlijk floreren doordat de verantwoordelijken ons willen doen geloven dat werkloosheid een persoonlijk probleem is, dat iemand aan zichzelf te wijten heeft en niet aan winstbejag en uitbuiting.

‘Jij hebt geen werkritme, geen discipline, maar gelukkig is daar het concept Laarderhoogtweg, de hemel op aarde.’ O wee als je hun concept – c.q. geloof of eigenlijk broodwinning – in twijfel trekt, dan wacht de hel. Alleen al bovenstaande wantoestanden rechtvaardigen directe sluiting.

Maar juist ook omdat projecten zoals de Laarderhoogtweg rookgordijnen leggen rondom de werkelijke oorzaken van werkloosheid. En eerder een sta-in-de weg is, dan een oplossing.

[Jacques Peeters, MUG Magazine mei 2013 | Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond]

Het grootkapitaal

(donderdag 4 april 2013)

T
Tot voor kort waren de spaarcentjes van een kleine spaarder bij een dreigend bankenfaillissement veilig door de garantieregeling. Alleen lieden met meer dan een ton konden fluiten naar hun poen. Tenminste in theorie. Want die doen aan risicospreiding door met hun luxejachten en privévliegtuigen de halve wereld rond te reizen.

Maar nu hebben de Europese ministers van Financiën de kleine spaarder ontdekt. Dat is immers wat de bankencrisis op Cyprus ons leert:

In eerste instantie zou de kleine spaarder op Cyprus, ook die met slechts 4000 euro, ongeveer 6,5 procent crisisheffing moeten betalen om de banken aldaar te redden.

Gelukkig is dat idee van de baan door protesten van dezelfde kleine spaarders. Maar het feit dat het als mogelijke oplossing werd en wordt gezien, is toch beangstigend.

Bedenk daarbij dat de voorzitter van de groep van Europese ministers van Financiën Jeroen Dijsselbloem is, onze PvdA-minister van Financiën. Het is ook deze minister die vindt dat een bankier bij de door hem genationaliseerde SNS Bank gerust een salaris van meer dan een half miljoen mag verdienen. Volgens mij zit dat Menneke Dijsselbloem al zijn toekomstige salaris veilig te stellen bij een of andere bank. Wat dat betreft heeft hij met Wim Kok een goede leermeester gehad …

Bent u nog steeds overtuigd dat uw paar spaarcentjes voor uw toekomstige rollator of eigen risico nog wel veilig zijn in handen van een PvdA-minister? Tsja.

[Jacques Peeters, MUG Magazine april 2013 | Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond]

Wie is de baas?

(dinsdag 19 maart 2013)

N
Nederland wordt bestuurd, maar door wie? De regering, heeft in de Tweede Kamer een meerderheid, maar niet in de Eerste Kamer. Gevolg is dat de regeringspartijen soms moeten onderhandelen met andere partijen.

Sowieso is het al gek dat PvdA en VVD in een regering zitten. Want hoe gingen beide partijen de verkiezingen in? Maak ons de grootste om die ander uit de regering te houden. Om met zo een argument de verkiezingen in te gaan getuigt natuurlijk niet van veel vertrouwen in je eigen partijstandpunten.

Logisch ook, want blijkbaar zijn die standpunten zodanig uitwisselbaar, dat VVD en PvdA binnen twee weken een regeerakkoord in elkaar geflanst hadden. En waarbij de daadwerkelijke invulling van controversiële zaken aan kleinere rechtse partijtjes wordt overgelaten. Die dus op subtantiële punten meebepalen hoe ons land bestuurd wordt, met volledige medewerking van de PvdA.

Maar het kan nog gekker! Omdat je vindt dat salarisverschillen de spuigaten uitlopen heb je PvdA gestemd. Maar tot je ontzetting heb je er gratis een PvdA-minister bij gekregen die met jolige pretoogjes beweert dat een bankier bij een door hem genationaliseerde bank zijn salaris van een half miljoen meer dan waard is.

Tegelijkertijd roept de PvdA-voorzitter Spekman (ja, die van ‘nivelleren is een feest!’) in zijn onafscheidelijke rode trui dat de PvdA een linksere koers moet gaan varen.

Zullen de linkse kiezers bij de gemeenteraadsverkiezingen eindelijk dit bedrog eens doorkrijgen?

[Jacques Peeters, MUG Magazine maart 2013 | Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond]

Met bijstand aan de bak

(woensdag 13 februari 2013)

T
Tegenwoordig moet je in ruil voor je uitkering iets terugdoen voor de gemeenschap. Dat klinkt logischer dan het is. Het gaat hier namelijk niet om burenhulp of iets vergelijkbaars, maar om echt werk, werk waar vroeger iemand voor betaald werd. Maar veel betaalde banen zijn wegbezuinigd, terwijl de behoefte aan voldoende werknemers op scholen of in de gezondheidszorg niet minder wordt. Mensen die net zijn ontslagen in de zorgsector, moeten nu verplicht aan de slag als ‘vrijwilliger’ in hun eigen vak. De overheid komt daar blijkbaar mee weg! Het opbouwen van een dergelijke perverse structuur kost tijd. Eerst ontsla je links en rechts wat mensen, waardoor de ‘gelukkigen’ die hun baan nog hebben nóg harder moeten werken. Hen zul je niet horen klagen: zij hebben nog werk en doen alles om dat te houden. En klagen ze toch, dan geef je hen gewoon een kleine salarisverhoging, in plaats van meer mensen aan te nemen, wat pas echt logisch zou zijn. Dat mechanisme herhaal je een paar keer, waardoor de stemming na een tijdje omslaat. En het (nog) hardwerkend deel van de Nederlandse samenleving keiharde eisen gaat stellen aan die zogenaamd klaplopende uitkeringstrekkers. Met als gevolg dat men het nu heel normaal vindt dat mensen met behoud van uitkering hetzelfde werk doen waarvoor ze vroeger betaald kregen. Tegelijkertijd pikken we het wél dat bestuurders salarissen van meer dan twee ton opstrijken! De drift om te bezuinigingen is daar blijkbaar veel minder groot.

[Jacques Peeters, MUG Magazine februari 2013 | Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond]

Professionals met poen

(vrijdag 11 januari 2013)

E
Een collega was onlangs op een armoedebijeenkomst. Na amper een half uur hield ze het voor gezien. Niet geheel onbegrijpelijk. De zaal zat stampvol met professionals die hun poen verdienen met het inspireren en activeren van arme mensen. Hun boodschap was simpel: zoek je eigen (oer)kracht en gebruik die om uit de armoede te geraken. Voor veel mensen is die oerkracht echter moeilijk aan te boren. Maar geen nood! Wij, de professionals weten wel raad en kunnen je daarbij helpen. Mits de gemeente natuurlijk bereid is te betalen. Waar had mijn collega dat eerder gehoord? Bij het re-integratiebedrijf Sagènn, het mensontwikkelings­bedrijf Pantar of toch bij die tsjakka-goeroe? Het is duidelijk. Politiek, verzet, te lage uitkeringen, bezuinigingen, flexibilisering arbeidsmarkt, afbraak  verzorgingsstaat, lagelonenlanden: allemaal begrippen die koste wat kost uit het collectieve geheugen moeten worden gewist. Of op zijn minst anders gedefinieerd. Zo was je twintig jaar geleden met een bijstandsuitkering arm. Anno 2013 is het bijstandsminimum ruim toereikend en ben je pas arm als je schulden hebt, naar de voedselbank gaat en in de schuldhulpverlening zit of dreigt te geraken. Deze hersenspoeling en herdefiniëring van begrippen mogen een lieve duit aan re-integratiegelden kosten. Pikant detail is dat de bijeenkomst plaatsvond op steenworp afstand van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, waar documenten over de arbeidersbeweging ter inzage liggen.

[Jacques Peeters MUG Magazine januari 2013 | Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond]

« Oudere Berichten