Nadort

Dat MUG Magazine wat wil doen aan de alsmaar stijgende kosten van onze verzorgingsstaat, valt te prijzen. Maar om nu met een lugubere voorplaat enkele uitkeringsgerechtigden ruw uit het systeem te kukelen door ze een fatale hartstilstand te bezorgen, lijkt mij toch iets te rigoureus.

Die meneer met een kogel in zijn voorhoofd trok door de hele stad de nodige bekijks. Sommigen vonden het niet kunnen en anderen vonden het gaaf, zoals BNN-jongeren, kickboksers en jihadstrijders. Bij de Jellinek-kliniek dachten de broodnuchtere cliënten ineens aan hallucinaties te leiden en bij diverse geestelijke zorginstellingen moesten patiënten aan hun behandelende geneesheren vertellen dat ze echt niet gek waren. Bij de reclassering was MUG Magazine deze maand niet aan te slepen.

Misschien vraagt u zich af, hoe ik dit allemaal weet. Het antwoord is simpel: buiten mijn literaire bijdrages op deze site, distribueer ik ook elke maand MUG Magazine. Ik sta dus in contact met onze lieve lezers. En sommige daarvan waren dus boos. Begonnen zelfs gepikeerd tegen deze arme bezorger uit te varen. “Don’t shoot the messenger,” zei ik met lichte paniek in mijn stem, “bel naar de redactie en vraag naar degene die deze voorplaat heeft bedacht. Naar degene met een echt gaatje in zijn hoofd.” Sommigen grinnikten om deze woordspeling; zelf vond ik het daarentegen een simpel inkoppertje.

Nadat ik tijdens een lunchstop mijn buikje kogelrond had gegeten, ha ha, kwam ik zoals bijna iedere maand Fritsje tegen. Er zijn mensen die je eigenlijk niet wil tegenkomen maar toch om de haverklap tegen het lijf loopt. Ik heb dat met Frits. Telkens als ik oude MUG Magazines in de papiercontainer te Oud-Zuid dump, zie ik Frits staan. Beteuterd kijkt hij naar al die verschillende containers om vervolgens werkelijk elk van huis uit meegebracht stukje afval in de verkeerde container te dumpen. Verschillende malen heb ik hem al verteld wat waar hoort, maar inmiddels heb ik het opgegeven.

Frits wil mij nooit zien en dat is tevens onze enige overeenkomst. Desondanks spreek ik hem altijd aan met mijn volkse stemgeluid. Dat irriteert hem in hoge mate. Frits is namelijk niet zo volks. Hij is een kakker, een éminence grise met een oververhitte aardappel achterin de keel. Hij heeft net zoveel titels als een bijstandsmoeder schuldeisers en hij verkondigt ondanks zijn hoge leeftijd zijn mening nog veelvuldig in het openbaar. Laatst zei hij weer dat de noordelijke Europese landen een parallele munt naast de euro moeten invoeren. Hij mocht deze eruditie uitkramen bij Pauw & Witteman. Nu is hij daar vaker te gast geweest. Zo orakelde hij in 2008 over allochtone jongeren die kansen moesten pakken. Hij gaf toen een voorbeeld: Enkele dagen voor de uitzending was hij bij een apotheek. Een vriendelijk meisje met hoofddoek hielp hem met zijn medicijnen. Ze was daar apothekersassistente, een mooi beroep waarvoor ze had gestudeerd. Zij had als allochtone haar kans gegrepen. Achter haar stond een jongeman van dezelfde afkomst de vloer te vegen. Hij had zijn kans niet gegrepen en moest dus nu vloeren schrobben.

Die professor, oud-leider van de VVD en voormalig Europees commissaris, bezorgde me met die opmerking kromme tenen. Heeft hij eindelijk eens een hardwerkende zwoegende jongeman met een kleurtje gevonden, begint-ie hem helemaal af te zeiken. Ongelooflijk.

Elke keer als ik bolleboos Bolkestein tegenkom, confronteer ik hem met dit gênante optreden en duw hem en passant een verse MUG Magazine onder zijn neus. Zo ook deze keer. Hij vertrok geen spier bij het aanschouwen van de voorplaat. Hij vond deze geenszins weerzinwekkend. Hij gruwelt meer van de inhoud weet ik en dat deed me deze keer beseffen wie er in Nederland echt een gaatje in zijn hoofd heeft.

Richard Nadort